Powstać niczym Feniks z popiołów…

Czyli rzecz o wypaleniu zawodowym

Przykładasz głowę do poduszki, zamykasz oczy i niemal od razu słyszysz dźwięk budzika? Dni do weekendu zaczynasz odliczać już w poniedziałek rano? Wolałbyś spędzić 8 godzin w areszcie, gdzie miałbyś w końcu święty spokój, niż w pracy?

Żarty na bok, sprawa może być poważna! Najprawdopodobniej stałeś się ofiarą wypalenia zawodowego.

Co kryje się pod pojęciem „wypalenie zawodowe”?
Najczęściej definiuje się je jako „stan wyczerpania emocjonalnego, fizycznego i duchowego, przejawiający się zmniejszonym zainteresowaniem pracą, obniżoną aktywnością oraz brakiem satysfakcji z wykonywanych czynności zawodowych.” (Sęk, 2007)

Czym jest ono najczęściej spowodowane?
- nawarstwiającym się stresem w miejscu pracy,
- przekonaniem, że tylko my jesteśmy w stanie wykonać nasze zadanie dobrze,
- brakiem docenienia ze strony szefa/współpracowników,
- małą ilością sukcesów zawodowych ostatnimi czasy,
- nadmiernymi oczekiwaniami ze strony innych.

Oto niektóre z oznak wypalenia - jeśli kiwasz głową na co najmniej połowę, powinno to być dla ciebie sygnałem alarmowym:
- Czuję się zmęczony nawet wtedy, gdy się wyśpię.
- Nie mogę czerpać satysfakcji z pracy.
- Czuję smutek bez żadnego większego powodu.
- Zapominam o wielu rzeczach.
- Jestem niecierpliwy i bardzo łatwo mnie rozzłościć.
- Unikam ludzi w pracy i w domu.
- Mam kłopoty ze snem, gdyż martwię się o pracę.
- Choruję więcej niż zwykle, doskwierają mi migrenowe bóle głowy.
- Często zastanawiam się, jaki jest sens mojej pracy.
- Łatwo popadam w konflikty.
- Męczą mnie kontakty z innymi.
- Nie potrafię się koncentrować na pracy tak jak kiedyś.
- Nie mam ochoty na kontakty fizyczne.
- Jestem znudzony tym, co robię.
- Mimo tego, że poświęcam wiele wysiłku, rzadko osiągam to, czego chcę.
- Nie lubię chodzić do pracy.
- Kiedy nie pracuję, większość czasu spędzam przed telewizorem.
- Częściej sięgam po alkohol.
- Krzyczę na wszystkich bez powodu.
- Podjęcie nawet prostej decyzji wymaga coraz większego wysiłku i dłuższego czasu.

Jak „wypalić” wypalenie zawodowe?
- Weź trochę wolnego – odpocznij!
- Przyjrzyj się swoim zadaniom w pracy - postaraj się wyeliminować te, które tak naprawdę nie powinny być częścią twojej pracy.
- Popraw swoje relacje z bliskimi, to oni powinni być dla ciebie największym oparciem. Upewnij się, że masz osobę, z którą możesz o wszystkim porozmawiać.
- Wyznaczaj sobie zadania możliwe do wykonania. Duże cele rozkładaj na mniejsze.  
- Odpoczywaj aktywnie - zapisz się na zajęcia fitness, pozwól sobie na weekend SPA (nawet jeśli odbywać się on ma w twojej łazience!), parkuj samochód dalej niż zwykle lub wysiadaj z tramwaju dwa przystanki przed miejscem pracy.
- Jeśli twoja praca polega głównie na kontaktach z innymi - zadbaj podczas niej o chwile dla siebie (nawet 10 minut z zamkniętymi oczami może okazać się zbawienne).
- Koncentruj się na tym, co robisz i staraj się nie wykonywać wszystkiego w pośpiechu.
- Upewnij się, że prowadzisz zdrowy tryb życia, a w objęcia Morfeusza rzucasz się na co najmniej 6-7 godzin.
- Codziennie zaplanuj chwilę dla siebie - rób wtedy tylko to, co sprawia ci przyjemność.
- Pamiętaj, że nikt nie jest doskonały - każdy się myli i popełnia błędy.
- Gdy czujesz, że naprawdę nic nie pomaga - skonsultuj się z psychologiem.

Na koniec - warto pamiętać o starej, irlandzkiej mądrości:

„Znajdź czas na  pracę - jest to cena sukcesu,
Znajdź czas na zadumę - jest to źródłem siły,
Znajdź czas na zabawę - jest to tajemnica wiecznej młodości,
Znajdź czas na czytanie - jest to studnia wiedzy,
Znajdź czas, aby być wesołym - jest to droga szczęścia,
Znajdź czas, aby marzyć - jest to dotknięciem gwiazd,
Znajdź czas, aby kochać i być kochanym - jest to przywilejem bogów,
Znajdź czas, aby się rozejrzeć - bowiem dzień jest zbyt krótki, aby być zapatrzonym jedynie w siebie,
Znajdź czas, aby się śmiać - jest to muzyka duszy.”

 

Dodaj opinię